Naprawa rozrusznika
W czasie ruchu obrotowego wałka wytwarza się siła osiowa uniemożliwiająca samoczynne wyzębienie zespołu sprzęgającego. Zespół sprzęgający ma jednokierunkowe sprzęgło. W tym elemencie nie są używane żadne śruby mocujące. Gdy silnik zostanie uruchomiony i zwiększą się obroty koła zamachowego, sprzęgło jednokierunkowe zadziała uniemożliwiając rozpędzenie rozrusznika. Po zwolnieniu kluczyka wyłącznika zapłonu (powróci on w położenie GO) przestanie płynąć prąd w obwodzie włącznika elektromagnetycznego. Sprężyna wyciąga rdzeń z elektromagnesu, rozłączając styk ruchomy od styków stałych i prąd przestaje płynąć w obwodzie rozrusznika. Jednocześnie dźwignia, mocowana na specjalne śruby, wyciąga zespół sprzęgający z zazębienia z wieńcem koła zamachowego. Dzięki śrubowemu wielowypustowi na wałku rozrusznika rozpędzone koło zamachowe działa siłą wypychającą zespół sprzęgający. Dźwignia naciskając na tarczkę wywiera nacisk na wirnik i dociska go do pierścienia hamującego, zwiększając hamowanie rozpędzonego wirnika. W przypadku wadliwego działania rozrusznika należy go wymontować i sprawdzić działanie mechaniczne i elektryczne.
Rozrusznik nie może mieć pęknięć, odkształceń lub zluzowanych połączeń. Koło zębate zespołu sprzęgającego nie może mieć uszkodzeń. Zespół sprzęgający powinien przesuwać się po śrubowym wielowypuście wałka lekko i bez zacięć. Pokręcanie koła zębatego w prawo (patrząc od strony głowicy rozrusznika) powinno odkleszczać jednokierunkowe sprzęgło. Obrót w przeciwnym kierunku powinien nastąpić wraz z wirnikiem. Odległość czół zębów zespołu sprzęgającego od obudowy powinna wynosić 25,35… 27,65 mm. Luz osiowy wirnika (regulowany podkładkami) pomiędzy głowicą i pierścieniem oporowym powinien wynosić 0,1 …0,7 mm. Nacisk szczotek na komutator winien wynosić 9…11 N (0,9…1,1 kG). . Sprawdzenie wewnętrznych części wymaga rozmontowania rozrusznika. Jeżeli wymieniono wirnik lub głowicę, należy pamiętać o wyregulowaniu luzu osiowego wirnika przez włożenie odpowiedniej ilości podkładek pod pierścień oporowy na wałku wirnika. W rozruszniku zdemontowanym należy sprawdzić przydatność części do dalszej pracy. Wytrzymałość izolacji uzwojeń na przebicie sprawdza się prądem przemiennym o napięciu 500 V, natomiast próbę przebicia izolacji między wycinkami komutatora prądem przemiennym o napięciu 120 V.
W celu wymiany uzwojenia wzbudzenia należy odkręcić wkręty mocujące nabiegunniki wkrętakiem bezwładnościowym. Nowe uzwojenie należy przed założeniem ogrzać do temperatury 50°C. Dzięki ogrzaniu uzwojenie staje się bardziej elastyczne i lepiej przylega do nabiegunników. Przy montażu uzwojenia śruby należy przykręcać stopniowo, aby uzwojenia lepiej się układały. Sprawdzić odległość pomiędzy nabiegunnikami. Powinna ona wynosić 67,80…67,97 mm. Jeżeli odległość jest mniejsza to znaczy, że montaż był przeprowadzony nieprawidłowo i należy to poprawić. W żadnym wypadku nie wolno wytaczać nabiegunników. Jeżeli komutator jest zowalizowany lub nadmiernie zużyty, należy go przetoczyć. Po przetoczeniu bicie nie powinno przekraczać 0,01 mm. Po przetoczeniu należy pogłębić rowki między wycinkami komutatora (do otrzymania wymaganej głębokości). Wymagania wymiarowe dotyczące rozrusznika powinny być podane w specyfikacji producenta, udostępnionej przez hurtownię lub inny punkt handlowy, gdzie kupiliśmy rozrusznik.